дописи

»Дѣло« 08.12.1893 Двацять і п’ять лїт товариства "Просвіта".

Сегодня минає двацять і пять лїт, як в роцї 1868-ім дня 8 н. ст. грудня відбули ся перші конститууючі збори славного нинї на всю Русь-Україну — товариства "Просвіта" у Львові.

»Дѣло« 07.12.1893 Илюстрації до "угнету Поляків на Руси".

З-під Жидачева.

 

»Дѣло« 06.12.1893 Віче народне в Рогатинї.

[Письмо дописувателя ѣла".]

»Дѣло« 05.12.1893 Тяжка доля і нужда народу.

З Лемківщини.

»Дѣло« 04.12.1893 Проєкт закона для менших міст і місточок та для сїл.

Найважнїйша зміна, яку комісія вносила у своїм проєктї, єсть та, що не жадає ся будови будинків з огнетревалого матеріялу, отже при будинках поверхових, будови зі склепінями і сутеренами, анї при будовах на цїли публичні і промислові.

»Дѣло« 02.12.1893 Латино-польска интриґа.

Від якогось часу зашуміло по польских дневниках против Русинів і руского духовеньства на темат "ucisk Polaków przez Rusinów nа Rusi" та "ruszczenie polskiego ludu" — і наші braсiа бють у дзвін на ґвалт против Русинів у Галичинї, як би против Москалїв в Россії!

»Дѣло« 01.12.1893 Письмо з Тернополя.

Просимо Світлу Редакцію о поміщенє в "Дѣлї" описаної понизше пригоди, котра глубоко розворушила всїх Русинів міста Тернополя і готова викликати за собою ваговиті наслїдки. Се справа обсади парохії рускої в містї Тернополи.

»Дѣло« 29.11.1893 Справи краєві.

Погляд на господарство галицкого фонду краєвого в лїтах 1886—1890.

»Дѣло« 27.11.1893 Що дїє ся в клюбі рускім?

Щоби на-певно відповісти на се питанє, треба би мати прямо информації з клюбу, а — на жаль — клюб рускій комунікатів з своєї дїяльности не подає через дневники до відомости загалу, длятого рускі часописи мусять информації свої про те, що дїє ся в клюбі, брати з чужих дневників — нїмецких та ческих.

»Дѣло« 25.11.1893 Боєвище коаліційне.

Кожда днина, а майже кожда година приносить нам множество вістей з боєвища віденьского, де кипить і варить ся як в папіяньскім горшку.

»Дѣло« 24.11.1893 Клюб славяньскій в радї державній

против коаліції нїмецко-польскої готов мабуть за короткій уже час стати фактом довершеним.

»Дѣло« 22.11.1893 Відозва.

Родимцї! Всї рускі народні товариства рішили взяти участь у виставі краєвій, котра відбуде ся в слїдуючім роцї у Львові. Між иншими і Руске товариство педаґоґічне, котре від свого засновку займає ся интересами наших шкіл, возьме участь в тій-же виставі.

»Дѣло« 21.11.1893 Товариство "Народна Рада".

В Бучачи истнує — від якогось часу більше на папери нїж на дїлї — руске політичне товариство "Народна Рада".

зі старорусинів

»Червоная Русь« 04.04.1890 Рѣшенія берлинской конференціи въ дѣлѣ роботниковъ.

До сихъ поръ не приведенъ еще къ публичному свѣдѣнію автентичный протоколъ трудовъ и совѣщаній международной конференціи въ Берлинѣ, занимавшойся улаженьемъ робочого вопроса, однако полуофиціальная Nordd. Allg. Ztg. открываетъ ослону таинственности, якою стараются тѣ совѣщанія осѣнити.
Основаніемъ совѣщаній служила, якъ извѣстно, програма, предложенная Германіею въ формѣ квестіонара, а рѣшенія являются отвѣтомъ на заключающіися въ немъ вопросы. Такимъ образомъ представляется содержаніе принятыхъ рѣшеній, ведля упомянутой газеты, якъ слѣдуетъ:
Управильненіе роботе въ копалъняхь. Конференція признала желательнымъ, щобы къ занятіямъ въ копальняхъ не допускались дѣти ниже 14 лѣтъ; въ южныхъ однако краяхъ, можетъ оконченныхъ 12 лѣтъ считатись тѣмъ предѣломъ. Трудъ въ подземныхъ копальняхъ долженъ женщинамъ быти запрещенъ. Въ случаяхъ, гдѣ всякіи усилія горничой техники не въ состояніи устранити всѣхъ опасностей, слѣдуетъ обмежити время труда. Во всякомъ случаѣ должно быти сдѣлано все возможное, дабы привести аd minimum опасность, угрожающую жизни и здоровью роботника. Роботами должны управляти лишь инженеры, ижѣющіи принадлежную практику и соотвѣтное техническое образованіе. Роботниковъ и управителей должны соединяти безпосредственныи отношенія такимъ образомъ, дабы вытворилось взаимное довѣріе и уваженіе. Слѣдуетъ докладами всякихъ усилій, щобы институціи, имѣющіи на цѣли обезпеченіе роботниковъ, розвивались подобающимъ образомъ. Для избѣжанія стрейковъ и удержанья тѣмъ способомъ безпрерывности въ продукціи угля, належитъ старатись о то, щобы хлѣбодатели и роботники обязывались доброохотно поддавати эвентуальныи споры третейскому суду.
Управильненіе недѣльного труда. Желательнымъ есть, дабы всюда предоставлялся одинъ день отдыха для дѣтей, молодыхъ роботниковъ и роботницъ, такъ само одинъ день всѣмъ промышленнымъ роботникамъ а дальше щобы тѣмъ днемъ была недѣля. Къ изъятіямъ въ томъ отношеніи должны управняти единственно лишь чрезвычайныи взгляды, проистекающіи будь изъ техническихъ поводовъ, если безпрерывность продукціи оказуется необходимою, или изъ природныхъ причинъ. Изъятія тѣ слѣдовало бы унормовати посредствомъ порозумѣнія правительствъ съ собою.
Управильненіе труда дѣтей. Конференція признаетъ желательнымъ, щобы дѣти обоего пола, которыи не достигли опредѣленного вѣка, не допускались къ промышленному труду. Предѣломъ того вѣка имѣетъ быти совершенныхъ 12 лѣтъ, въ южныхъ краяхъ 10 лѣтъ. Передъ вступленіемъ въ занятіе должны дѣти удовлетворити предписаніямъ относительно школьной обязанности. Дѣти ниже 14 лѣтъ должны быти освобождены отъ труда въ ночи и въ недѣлю. Вообще дѣти не должны трудитись больше, чѣмъ 6 часовъ въ день, въ продолжение которого-то времени слѣдуетъ имъ предоставити по крайней мѣрѣ 1½ часа для отдыха. Отъ занятій, вредныхъ для здоровья, или опасныхъ для жизни, дѣти должны быти исключены.
Управильненіе труда подростковъ. Конференція считаетъ пожеланнымъ, дабы молодыи робочіи обоего пола, находящіися между 14 и 16 годомъ жизни, не были допускаемы къ роботамъ въ ночи и въ недѣлю. Время ихъ дневного труда не должно перевышати 10 часовъ. Перерывы въ томъ времени, опредѣленныи для отдыха, должны выносити по крайней мѣрѣ 1½ часа. Также должна имъ быти доставлена особенная охрана, если бы родъ ихъ труда былъ вредный для здоровья, или опасный для жизни.
Управильненіе труда женщинь. Конференція признала дѣломъ желательнымъ, дабы дѣвчата и женщины, числящіи выше 16 лѣтъ, не трудились въ ночи и въ недѣлю и щобы не роботали въ день долше чѣмъ 11 часовъ, при чемъ перерывы для отдыха должны выносити 1½ часа. Що-до нѣкоторыхъ отраслей промысла могутъ быти допускаемыи исключенія. Матери должны допускатись къ труду только по истеченіи одного мѣсяца послѣ отбытыхъ родовъ.
Управильненіе принятыхъ рішеній. На случай, если бы правительства согласились на рѣшенія конференціи, слѣдовало бы препоручити, щобы над исполненіем роспоряженій, возникшихъ изъ рѣшеній конференціи, имѣли надзоръ спеціальныи функціонеры; щобы правительства удѣляли себѣ взаимно годичныи отчеты тѣхь функціонеровъ; щобы правительства составляли статистичныи выказы въ дѣлахъ, затронутыхъ конференціею и наконецъ, щобы по якомъ-то времени была созвана новая конференція въ цѣли розсмотрѣнія: не слѣдовало бы ли принятыи теперь рѣшенія усовершити, дополнити, или смѣнити.

»Червоная Русь« 03.04.1890 Шематизмъ русской станиславовской епархіи на 1890 годъ

о появленіи которого мы на сихъ дняхъ сообщали, имѣемъ сегодня подъ рукою и признаемся, що на первый взглядъ сдѣлалъ онъ на насъ пріятное впечатлѣніе, такъ якъ находимъ въ немъ не лишь имя прихода, колятора и приходника, но также и другіи данныи, могущіи заинтересовати такъ духовенство якъ и статистиковъ, историковъ и вообще людей, слѣдящихъ за ходомъ народныхъ и церковныхъ дѣлъ въ Галичинѣ. Кромѣ названія зазначено въ шематизмѣ: отстояніе прих. церкви отъ мѣстопребыванія епископа и соборной церкви, годъ постройки церкви и матеріалъ, изъ якого она построена, состояніе приходского дома, начало метрикальныхъ книгъ, квалификація церк. пѣвца и его дотація, состояніе нар. школы и число дѣтей обязанныхъ таковую посѣщати, историческіи записки о церкви и приходѣ и наконецъ дотацію прихода. — Станиславовская епархія состоитъ изъ 20 деканатовъ, 435 приходовъ, 521 священниковъ (398 женатыхъ, 116 вдовцевъ в 7 безженныхъ); изъ трехъ монастырей, 713 церквей и 30 часовень и 776.156 душъ гр. обряда. На покрытіе росходовъ персонала канцеляріи консисторской даетъ правительство 800 зр. изъ религійного фонда, которою сумою должна консисторія оплатити трудъ канцлера, канцелиста, возьного и въ данномъ случаѣ еще и діурниста. Очевидно, що въ виду такого положенія дѣлъ всѣ тѣ посады (кромѣ возьного) незамѣщены, такъ якъ прихо дилось бы одному чиновнику платити найбольше 200 до 300 зр. Изъ крылошанскихъ посадъ было въ мин. году двѣ незамѣщены, а въ тек. году, по уступленіи оо. Куиловского и Туркевича останется 4 незамѣщенныи, а лишь двѣ замѣщенныи крылошанскіи посады. Тѣмъ образомъ держава будетъ еще имѣти доходъ изъ станиславовской капитулы!

»Червоная Русь« 02.04.1890 Польскіи газеты о примиреніи галицко-русскихъ партій.

Мы отмѣтили недавно отзывы львовскихъ польскихъ газетъ о состоявшомся 13 (25) с. м. во Львовѣ съѣздѣ выдающихъ русскихъ дѣятелей и о принятыхъ нимъ постановленіяхъ. Не смотря на то, що тѣ постаноленія не имѣютъ еще активного значенія, въ польской печати замѣтно нѣкоторого рода беспокойство уже на одно извѣстіе, що галицкая Русь можетъ консолидовати свои силы для солидарного дѣйствія. Особенно не нравится польскимъ газетамъ та точка програмы дѣятельности галицкой Руси, въ которой выражено постановленіе стремитись къ роздѣлу Галичины на польскую и русскую части. Не могучи по легко понятнымъ причинамъ широко росписыватись о програмѣ и способахъ переведенія нашего объединенія, мы однако обязаны тщательно истовати всѣ голосы польскихъ газетъ о нашей програмѣ дѣйствій, такъ якъ тѣ голосы служатъ выраженіемъ взглядовъ розличныхъ польскихъ партій въ краѣ, партій, съ которыми намъ на всякомъ шагу приходится и прійдется въ будущности встрѣчатись.
Краковская Nowa Reforma, признающая себе демократическимъ органомъ и выставляющая снисходительно на видь свою дружбу къ русскому народу, приняла извѣстіе о рѣшеніи русскихъ патріотовъ съ недовѣріемъ. "Не могучи провѣрити, — говоритъ она, — извѣстій, сообщенныхъ "Червоною Русью", мы принуждены однако немного сомнѣватись въ ихъ достовѣрности уже по той причинѣ, що роздѣлъ Галичины былъ первоначально програмою "Червоной Руси"; трудно для того предположити, щобы въ пору, когда клубу русскихъ пословъ только поручено составленіе общой политической програмы и введенія modus vivendi между несогласными до сихъ поръ политическими партіями, на собраніи мужей довѣрія, не принадлежащихъ къ одной партіи, западали такъ значительныи и единодушныи рѣшенія. Если бы мы предположили, що извѣстія "Червоной Руси" автентичны, тогда трудно было бы поняти предложеніе о составленіи политической програмы, которая вѣдь, въ случаѣ рѣшенія роздѣла Галичини и присоединенія русской Буковины, уже составлена и нуждалась бы усовершенія только въ меньшихъ подробностяхъ".
Не запускаясь въ полемику съ краковскою газетою, мы примѣтимъ лишь, що проектъ, роздѣла Галичины не выдуманъ редакцією "Черв. Руси", но лежитъ въ основѣ политической програмы еще первой "Русской Головной Рады", значитъ существуетъ еще съ 1848 г., а такъ якъ "Черв. Русь" есть носительницею тѣхъ-же идей, то естественно и для нея роздѣлъ Галичины составляетъ основную точку програмы. На проектъ pоздѣла пишутся впрочемъ всѣ благомыслящіи патріоты, желающіи добра галицкой Руси и для того онъ былъ единодушно принять собраніемъ русскихъ мужей довірія. Проектъ роздѣла Галичины — то краеугольный камень, на которомъ построены програмы дѣятельности всѣхъ русскихъ партій въ Галичинѣ и онъ составляетъ основаніе для примиренія тѣхъ партій между собою.
Черновецкая Gazeta Polska, органъ немногихъ поляковъ, живущихъ въ Буковинѣ, а собственно говоря, передняя стража воинствующой польской арміи, состоящей изъ мірскихъ и духовнихъ іезуитовъ, великодушно покровительствующихъ возникшимъ недавно партіямъ между буковинскою русскою интелигенціею, не можетъ укрыти тревоги по поводу постановленного соединения русскихъ партій. Сообщивши за "Черв. Русью" и "Дѣломъ" немногіи извѣстія о ходѣ совѣщаній и принятыхъ рѣшеніяхъ русскихъ мужей довірія, Gazeta Polska говорить:
"Не можемъ однако вздержатись отъ характеристики преднамѣренной акціи, которая, якъ мы уже сказали, совсѣмъ не есть примиреніемъ партій одного народа, но соглашеніемъ между двома народами, изъ которыхъ одинъ называется русскимъ, другій россійскимъ. Подобно мирились недавно чехи съ нѣмцами, хотя не противъ третьяго. При чешско-нѣмецкомъ соглашеніи, якъ говорили "Народныи Листы", операція повелась блистательно, только паціентъ умеръ. Желаемъ русинамъ, дабы не были въ положеніи повторити въ данномъ случаѣ то выраженіе... Русскіи народовцы требуютъ отдѣльности администраційной половины Галичины; того требуютъ и россійскіи народовцы... Но первыи желаютъ въ томъ видѣти територіально отграниченную и самостоятельную Русь — другіи же въ ампутованной части видятъ больше легкую добычу для Россіи (Polizei! прим. ред.) Вотъ встрѣчныи точки къ примиренію, въ которомъ торчитъ отразу или смерть Руси, или по крайней мѣрѣ дальшая, грознѣйшая и труднійшая борьба о народное существованіе.
"Нехай намъ никто не говоритъ, що повисшие замѣчаніе — то вмѣшательство въ внутренніи русскіи дѣла, или желаніе удерживати русиновъ въ немощи, дабы тѣмъ пользовались галицкіи поляки. Не подлежитъ сомнѣнію, що относительно окончательнихъ требований преднамеренного (въ маѣ тек. года — прим. ред.) съѣзда поляки въ Галичинѣ заберутъ также голосъ, къ чему ихъ управняетъ вся минувшость общой судьбы и нинѣшніи взаимныи отношенія. Но на теперь ми только зазначаемъ единственно характеръ того соглашенія. Другое дѣло, достигнетъ ли оно въ виду галицкихъ поляковъ преднамѣ ренной цѣли; мы въ одномъ заключении братства русиновъ съ россіанами по убѣжденію и тенденціямъ, видимъ общую oпaсность ровно для народовыхъ, якъ и для политическихъ идей, имѣемъ для того право и обязанность указати на него и дѣлаемъ то, яко народовцы, яко поляки и яко славяне".
"Попъ въ звонъ, чортъ въ клепало" можно сказати о характеристицѣ GazetPolsk-ою дѣлъ столь серіозныхъ, якъ примиреніе нашихъ партій и окончательная цѣль нашихъ стремленій. Що Gazeta Polska съ клепаломъ имѣетъ дѣло, то найлучше доказуетъ роздѣленіе нею нашихъ партій на русскую и россійскую, а еще больше, пpотестъ газеты противъ примиренія партій не только изъ точки "народовой" и польской, но и славянской точки зрѣнія. А казалось, що идеи Духинского о непринадлежаніи "россіанъ" къ Славянству вывѣтрѣли изь головъ поляковъ, имѣющихъ притязаяія считатись образованными...

»Червоная Русь« 01.04.1890 Наша немощь.

Уже тo, Богомъ а правдою сказавши, наша Русь не грѣшила никогда и не грѣшить до сихъ поръ преизбыткомъ послѣдовательности и соотвѣтнымъ уваженіемъ своего собственного достоинства. На словахъ, въ теоріи, каждый величаетъ себе патріотомъ, каждый клянется на душу и тѣло що готовъ за права своей народности, своего языка и церкви постояти неустрашимо до послѣдняго дыханія,— но когда прійдеть къ дѣлу, показуется, що трусовство, раболѣпіе і индоленція берутъ верхъ и дѣлаютъ изъ русского человѣка жалкого ярмарочного комедіанта.
Приходитъ лишь приглянутись близше и критически нашей жизни, а каждый долженъ признати, що то не преувеличеніе, а къ сожалѣнію, — сущая истина.
Сколько то наговорилось и наслухалось увѣреній о томъ, що въ русскихъ домахъ будетъ царствовати исключительно лишь свое родное слово! Между-тѣмъ находится еще легіонъ русскихъ домовъ и семействъ, которыи поклоняются чужому языку будто якому идолу и въ малодушіи своемъ не могутъ найти столько отваги, щобы освободитись изъ-подъ его оковъ; множество деканатовъ рѣшило на соборчикахъ: не употребляти въ своихъ перепискахъ съ властями иного языка, кромѣ русского, въ практицѣ же вышло, що даже мизерныи росписки на нужденную конгруу пишутся русскими священниками въ большой части по польски, а даже и по нѣмецки. Цѣлыи струи словъ текли и текутъ о томъ що русскіи люди должны все покупати у своихъ русскихъ купцевъ и торговщиковъ, въ дѣйствительности же нѣтъ у насъ ничего спѣшнѣйшого, якъ поддерживати нашимъ кровавымъ грошемъ чужихъ, въ большой части жидовскихъ спекулянтовъ и причинятись тѣмъ способомъ къ вскрѣпленію враждебныхъ намъ элементовъ на русской землѣ. Въ теоріи деклямуемъ весьма краснорѣчиво, шумно и съ восторгомъ о необходимости консолидаціи нашихъ силъ, и нашей народней жизни, на дѣлѣ же выходитъ совершенно противоположное, такъ якъ противниники наши успѣваютъ при каждыхъ выборахъ пріобрести цѣлыи толпы "хруневъ", а основывая свои kółka rolnicze находятъ въ русскихъ консисторіяхъ теплыхъ покровителей и дѣятельныхъ сотрудниковъ для своей ргас-ы organiczn-ой; придумывая розличныи способы и средства для истребленія и вынародовленія русского народа, имѣютъ они всегда до роспорядимости цѣлую армію русскихъ ренегатовъ и эвнуховъ!... И такъ дѣется oнo всюда, въ каждомъ отношеніи, даже до тѣхъ послѣднихъ 24 гульденовъ, собранныхъ учительскимъ тѣломъ такъ зов. русской гимназіи во Львовѣ въ пользу русскихъ голодающихъ селянъ и пересланныхъ въ роспорядимость польского комитета...
Въ розговорахъ не сходятъ изъ нашихъ устъ деклямаціи о патріотизмѣ, самоотверженіи и жертволюбіи, — на дѣлѣ же мы представляемъ отвратительное зрѣлище бляги и пустословія.
Къ тѣмъ терпкимъ упрекамъ и примѣчаніямъ принудилъ насъ, кромѣ выщенаведенныхъ моментовъ, еще слѣдующій свѣжій фактъ.
Патры іезуиты, овладѣвшіи, подъ предлогомъ "реформованья" нашего монашества, русскими монастырями въ Галичинѣ, устроили, никѣмъ непрошенныи, въ Кристинополѣ трехдневніи реколекціи для русского духовенства и пригласили къ участію въ таковыхъ русскій клиръ изъ сокольского и жолковского повѣтовъ.
Казалось бы, що въ виду огорченія и неумолкаемыхъ голосовъ протеста со стороны русского народа противъ хозяйничанія сыновъ Лоіолы на Руси, не найдется ни одинъ русскій священникъ, который поспѣшилъ бы на относительныи іезуитскіи "науки". Да, но отъ чего, изобрѣтенъ русскій сервилизмъ и маловаженіе своего достоинства? И вотъ, къ стыду будь сказано, нашолся не одинъ, но даже три русскіи священники, которыи, оставляя ввѣренную ихъ духовному попеченію паству на произволъ судьбы и не обращая вийманія на мнѣніе и интересъ своихъ собратей, почувствовали необходимость подвергнути въ теченіи трехъ дней, именно 11, 12 и 18 н. ст. марта, свои умы и души просветительной 16-кратной операціи почтенныхї іезуитскихъ реформаторовъ и завоевателей нашихъ русскихъ монастырей. Два изъ нихъ —холмскіи бѣглецы, третій же таки—нашъ галицкій братъ. Що-до первыхъ двохъ, т, е. холмскихъ эмигрантовъ, мы, конечно, не удивляемся ихъ смиренному повиновенію въ виду іезуитского приглашенія, такъ якъ они не считаютъ себе сынами того народа, который такъ малодушно оставили и не считаютъ себе обязанными къ солидарности съ тѣмъ клиромъ, съ которымъ они не сжились и среди которого чувствуютъ себе, яко бѣглецы, чужими; однако що-до третьяго, яко уроженца галицкой земли и члена русского народа, вѣдающого весьма хорошо, сколько іезуиты зла ему причинили и якій сѣти они на нашу Русь наставляютъ, мы не въ состояніи простити его поѣздки на кристинопольскіи "реколлекціи". Да, если бы онъ по крайней мѣрѣ обмежился былъ на одну поѣздку — но онъ, для произведенія тѣмъ большого эфекта, попалъ даже на незавидный концептъ поблагодарити печатно въ 6 н-рѣ газетки Bonus Pastor реформаторовъ нашихъ монастырей за устроеніе ему и двомъ холмчакамъ uczty duchownej и за szczеrą gościność, якой они, въ забранныхъ іезуитами стѣпахъ кристинопольского русского монастыря, со стороны тѣхъ же патровъ удостоились!... То именно обстоятельство и то благодареніе въ Bonus Pastor весьма характеристичны такъ для своего автора, якъ и вообще для нашихъ отношеній, а уже самое характеристичнѣйшое въ виду нашихъ духовныхъ властей, которыи такъ ровнодушно смотритъ, или точнѣйше, совершенно не смотрятъ на то, кто и якъ подчиненный имъ клиръ обучаетъ и наставляетъ...

»Червоная Русь« 30.03.1890 Правдолюбіе галицко-польскихъ газетъ.

Правдолюбіе галицко-польскихъ газетъ на счетъ Россіи стало уже такъ широко извѣстнымъ, що мы о немъ весьма рѣдко упоминаемъ. Въ послѣднее время сообщили нѣкоторыи изъ упомянутыхъ газетъ, будто бы польскимъ газетамъ въ Россіи запрещено писати о голодѣ, свирѣпствующомъ въ Галичинѣ. Само собою розумѣется, що вѣсть та совершенно безосновна уже хотя бы единственно для того, що въ Россіи собираются жертвы на голодающихъ галичанъ и що полуофиціальный "Варшавскій Дневникъ" печаталъ численныи статьи не лишь о голодѣ въ Галичинѣ, но также о способѣ роспредѣленія голодовыхъ пособій такъ зовимыми обывательскими комитетами, а въ новѣйшемъ нумерѣ принесъ тотъ же "Дневникъ" отзывъ русского голодового комитета, просящій о помощь для голодающихъ. Если бы для того у польскихъ газетъ въ Россіи была добрая воля, то они напечатали бы въ своихъ столбцахъ по крайней мѣрѣ то, що приноситъ "Варш. Дневникъ" на-счетъ свирѣпствующого голода. Однако — якъ намъ кажется — варшавскимъ польскимъ газетамъ идетъ о то, щобы ихъ читатели совсѣмъ не знали, що въ Галичинѣ свирѣпствуетъ голодъ, а при томъ щобы галицко-польскіи газеты имѣли случайность утверждати, будтобы въ Варшавѣ о голодѣ въ Галичинѣ писати запрещено. И того рода махинаціями хотятъ польскіи журналисты "возстановити" польское королевство! Печальное однако и правдивое явленіе!

з поляkів

»Kurjer Lwowski« 17.03.1893 Tuczempianie przed sądem.

Za artykuł pt. "Sprawa tuczempska", umieszczony w nr. 5. Przeglądu z br. kilkunastu włościan z Tuczemp pod Jarosławiem, stawało onegdaj przed sądem lwowskim i to nie przed sądem przysięgłych, ale w sekcji III. Z oskarżeniem wystąpił ks. gr. kat. Barnowicz, któremu jego byli parafjanie, obecnie wyznania rzymsko-katolickiego, zarzucili publicznie w owym artykule, iż wprowadzał w nabożeństwie zmiany niebezpieczne dla religji katolickiej.
Oskarżyciela zastępował adw. Dobriański, oskarżeni bronili się sami. Zabierali najczęściej głos Duda i Teodor Głubysz, przemawiali jednak prawie wszyscy, a przemówienia te uwidoczniały inteligencję i siłę przekonań.
Napisali list, o który ich oskarżają, bo w Dile zrobiono zarzut, że w przejściu na obrządek rzymsko-katolicki chodziło o kwestję pieniężną, że tylko dla grosza przeszli. To ich dotknęło. Jeździli przecież w deputacji, starając się o kościół, a teraz bez żadnego oporu dali konkurencję. Przeszli na obrządek rzymsko-katolicki, bo ks. B. wprowadzał zmiany w nabożeństwie, a śp. ks. Prawecki, który był u nich duszpasterzem i którego jak ojca kochali, ostrzegał ich przed zmianami, jakie mogą zajść po jego śmierci. O jakich zmianach mówił, wówczas nie wiedzieli. Teraz dopiero zrozumieli.
"My się z dawnych lat czujemy Polakami. Matki Polki uczyły nas po polsku modlić się i żegnać". Tymczasem ks. Barnowicz groził: kto nie będzie umiał po swojemu się przeżegnać, ten odpokutuje. A jakże można uczyć się żegnać i modlić, mając 58 lat? Wy nie wiecie, mówił ks. В., że w łacińskim kościele nawet służbę bożą zmieniono, święta pokasowano, a w naszej ruskiej cerkwi nic się nie zmieniło od wieków. Taka mowa bardzo bolała. Zabraniał używać koronek. Piotrowi Góreckiemu zrzucił różaniec, raz i drugi raz do spowiedzi nie przypuścił. Zabraniał także szkaplerzy, pasków św. Franciszka. "Już ja będę wiedział jak pochować tych, co noszą pasek św. Francuzka!" Śpiewaliśmy zawsze pieśni polskie, bo ruskich nikt nie używa! Na Wielkanoc np. śpiewaliśmy "Wesoły nam dziś dzień nastał". A tu ks. powiada: "Halt, ne wilno". Poprzednik ks. B. mówił: "I was prawowimych chrystjan", a ks. B: "I was prawosławnych chrystjan". Jak się msza zaczęła, po ewangelji, zamiast kazania, mówił nam głupstwa, mówił: "świniaki, paciuki". Myśmy to słyszeli dopiero od niego, tośmy mieli za zmianę!
Oskarżeni opowiadają, a właściwie próbują opowiadać o postępowaniu ks. B. z parafjanami. Jednemu np. umarła matka. Cztery razy jeździł po księdza... Drugi zaczyna opowiadać o targach, gdy chował synka... Adw. Dobriański protestuje przeciw podnoszeniu takich szczegółów. "My chcemy powiedzieć wszystko, co nas serdecznie boli", odpowiadają oskarżeni.
Teodor Głubysz opowiada, źе ks. B. odstępował dwa razy od sumy, ażeby upominać się o jęczmień, zrazu o ćwiartkę, poczcm drugi raz żądał choć pół ćwiartki, choć dla kur. Unieważnia to nabożeństwo, podniósł w końcowem przemówieniu Duda, jeżeli ksiądz lekkomyślnie i samochcąc odchodzi od mszy. Jeżeli zamiast słowa bożego upomina się i targuje o jęczmień, to jakże słuchać nabożeństwa? My tak nie byli nauczeni. Nieboszczyk ksiądz by tego nie zrobił, choćby się cerkiew paliła.
Sędzia wydał wyrok uwalniający. W motywach zaznaczył, iż jakkolwiek oskarżeni nie wskazali zmian dotyczących liturgji, zmian, któreby rzucały cień na ks. В., jako gr. kat. kapłana, trzeba się jednak postawić w położeniu ludu, który zżył się od dziecka z praktykami religijnemi i dla którego największą świętością jest to, co mu matki od dzieciństwa w duszę wpoiły.

»Kurjer Lwowski« 17.03.1893 Tuczempianie przed sądem.

Za artykuł pt. "Sprawa tuczempska", umieszczony w nr. 5. Przeglądu z br. kilkunastu włościan z Tuczemp pod Jarosławiem, stawało onegdaj przed sądem lwowskim i to nie przed sądem przysięgłych, ale w sekcji III. Z oskarżeniem wystąpił ks. gr. kat. Barnowicz, któremu jego byli parafjanie, obecnie wyznania rzymsko-katolickiego, zarzucili publicznie w owym artykule, iż wprowadzał w nabożeństwie zmiany niebezpieczne dla religji katolickiej.
Oskarżyciela zastępował adw. Dobriański, oskarżeni bronili się sami. Zabierali najczęściej głos Duda i Teodor Głubysz, przemawiali jednak prawie wszyscy, a przemówienia te uwidoczniały inteligencję i siłę przekonań.
Napisali list, o który ich oskarżają, bo w Dile zrobiono zarzut, że w przejściu na obrządek rzymsko-katolicki chodziło o kwestję pieniężną, że tylko dla grosza przeszli. To ich dotknęło. Jeździli przecież w deputacji, starając się o kościół, a teraz bez żadnego oporu dali konkurencję. Przeszli na obrządek rzymsko-katolicki, bo ks. B. wprowadzał zmiany w nabożeństwie, a śp. ks. Prawecki, który był u nich duszpasterzem i którego jak ojca kochali, ostrzegał ich przed zmianami, jakie mogą zajść po jego śmierci. O jakich zmianach mówił, wówczas nie wiedzieli. Teraz dopiero zrozumieli.
"My się z dawnych lat czujemy Polakami. Matki Polki uczyły nas po polsku modlić się i żegnać". Tymczasem ks. Barnowicz groził: kto nie będzie umiał po swojemu się przeżegnać, ten odpokutuje. A jakże można uczyć się żegnać i modlić, mając 58 lat? Wy nie wiecie, mówił ks. В., że w łacińskim kościele nawet służbę bożą zmieniono, święta pokasowano, a w naszej ruskiej cerkwi nic się nie zmieniło od wieków. Taka mowa bardzo bolała. Zabraniał używać koronek. Piotrowi Góreckiemu zrzucił różaniec, raz i drugi raz do spowiedzi nie przypuścił. Zabraniał także szkaplerzy, pasków św. Franciszka. "Już ja będę wiedział jak pochować tych, co noszą pasek św. Francuzka!" Śpiewaliśmy zawsze pieśni polskie, bo ruskich nikt nie używa! Na Wielkanoc np. śpiewaliśmy "Wesoły nam dziś dzień nastał". A tu ks. powiada: "Halt, ne wilno". Poprzednik ks. B. mówił: "I was prawowimych chrystjan", a ks. B: "I was prawosławnych chrystjan". Jak się msza zaczęła, po ewangelji, zamiast kazania, mówił nam głupstwa, mówił: "świniaki, paciuki". Myśmy to słyszeli dopiero od niego, tośmy mieli za zmianę!
Oskarżeni opowiadają, a właściwie próbują opowiadać o postępowaniu ks. B. z parafjanami. Jednemu np. umarła matka. Cztery razy jeździł po księdza... Drugi zaczyna opowiadać o targach, gdy chował synka... Adw. Dobriański protestuje przeciw podnoszeniu takich szczegółów. "My chcemy powiedzieć wszystko, co nas serdecznie boli", odpowiadają oskarżeni.
Teodor Głubysz opowiada, źе ks. B. odstępował dwa razy od sumy, ażeby upominać się o jęczmień, zrazu o ćwiartkę, poczcm drugi raz żądał choć pół ćwiartki, choć dla kur. Unieważnia to nabożeństwo, podniósł w końcowem przemówieniu Duda, jeżeli ksiądz lekkomyślnie i samochcąc odchodzi od mszy. Jeżeli zamiast słowa bożego upomina się i targuje o jęczmień, to jakże słuchać nabożeństwa? My tak nie byli nauczeni. Nieboszczyk ksiądz by tego nie zrobił, choćby się cerkiew paliła.
Sędzia wydał wyrok uwalniający. W motywach zaznaczył, iż jakkolwiek oskarżeni nie wskazali zmian dotyczących liturgji, zmian, któreby rzucały cień na ks. В., jako gr. kat. kapłana, trzeba się jednak postawić w położeniu ludu, który zżył się od dziecka z praktykami religijnemi i dla którego największą świętością jest to, co mu matki od dzieciństwa w duszę wpoiły.

»Kurjer Lwowski« 23.02.1893 Jak zapobiedz lichwie uprzywilejowanej.

Otrzymaliśmy z prowincji list następujący: "Czasy bezkarnych rozbojów i grabieży Raubritterów ustały, a lichwie bodaj częściowo ustawą z 28. maja 1881 założono zaporę, natomiast ustawa z dnia 9. kwietnia 1873 Dz. pp. nr. 70 (o stowarzyszeniach zarobkowych) otworzyła drogę nieuczciwym spekulantom. Tłuszcza żydowska przyszła na pomysł tworzenia kas zaliczkowych, aby pod płaszczykiem ustawy i nadal wykonywać rzemiosło zdzierstwa, a rozpanoszywszy się już na dobre, mając do tego ustawowy przywilej, nie przebiera w środkach, aby z cudzą krzywdą napełniać własne kieszenie grosiwem. Nie będziemy już w to wchodzić, czy wadliwość ustawy, czy też opieszałość tych, co nad tem czuwać powinni, jest powodem złego, lecz wołamy "Trzeba złemu zaradzić".
Obowiązkiem dziennikarstwa jest podawać do publicznej wiadomości fakta szalbierstw. Wpłynie to bowiem, że przecież może zacietrzewieni w swych klubowych interesach wielcy nasi politycy i posłowie, przypomną sobie, że mają jakieś zobowiązania bronienia swych wyborców. Dobrze się im dzieje w Wiedniu, to pocóż im się stykać z wyborcami. Pocóż im wiedzieć co ich boli. Zanim jednak znajdzie się ktoś, co sprawę w parlamencie poruszy i do zmiany ustawy doprowadzi, wyznać nam szczerze wypada, że austro-węgierski bank, znając doniosłość szalbierstw i wyzysku ludności, w poczuciu obywatelskich obowiązków, odmówił tego rodzaju żydowskim instytucjom lichwiarskim eskontu weksli. Sądzić nam wypada, że za tym przykładem pójdzie galicyjski bank hipoteczny, bank krajowy i inne instytucje pieniężne stolicy, a w ten sposób przetnie się nić wyzysku.
Przy tej sposobności nasuwa się pytanie, czy nienależałoby, aby Wydział krajowy pomyślał o dalszem kreowaniu kas powiatowo-oszczędnościowych. Doniosłość takich zakładów poznały niektóre powiaty i same o tego rodzaju instytucje się postarały. W drodze ustawy dałoby się to łatwo uskutecznić. Gminy posiadają swe majątki ruchome, składające się po największej części z obligów winkulowanych. Zrealizowane te kapitały, które bardzo mały procent przynoszą, mogłyby nie naruszając ich własności gminnych, tworzyć kapitał zakładowy kas oszczędności powiatowych, a przez wkładki możniejszych i eskont weksli przez banki, możnabv dojść do rezultatów dodatnich i ujsc ruiny kraju, który coraz bardziej ubożeje, stając się łupem lichwiarzy. Kasy tego rodzaju powinny stać pod bezpośrednim zarządem Wydztału krajowego, gdyż znane jest świata niedołęztwo niektórych wydziałów powiatowych, których członkowie okazują się wtenczas czynnymi, gdy chodzi im o jakieś przedsiębiorstwo, z którego ciągną osobiste zyski. Należałoby o tem na serjo pomyśleć.
(F. I).

»Kurjer Lwowski« 11.02.1893 Aprobata dyplomów lekarskich kobiet.

W ciemni odmętów skandalu, w dusznej atmosferze walk o nienasycone wymagania zbrojnego pokoju, błysnęło drobne światełko. Niepostrzeżone prawie, padło na jałowy łan wielkopolitycznej "chryi" współczesnej i spłynęło w głębiny życia, aby wydobył z nich świadectwo, że mimo wstrętnych zjawisk politycznego i finansowego szwindlu, "świat idzie swoją drogą".
Mowa tu o rzeczy, nie imponującej ani wymiarem, ani nowością, ale chwytającej sympatycznem wrażeniem; bez tego ponurego tła, na którem się zjawia, możeby nawet nie sprawiała efektu. Cóżbo nadzwyczajnego?
Oto do parlamentu niemieckiego posłowie wolnomyślni Baumbach i Bar wnieśli projekt, aby odtąd i kobietom udzielano państwowej aprobaty dyplomów lekarskich, upoważniającej do prowadzenia praktyki, czego dotychczas nie było.
Wśród wrzawy namiętnych rozpraw nad reformą wojskową, wśród ciężkiego porodu nuwych podatków, mających wycisnąć z ludu niezbęine miljony, czyż warto zwracać uwagę na taki cichy i szary wniosek! Owóż, zdaje nam się, że właśnie w tem otoczeniu scenicznem jest on oklasku rzetelnego godzien. Kwestje emancypacyjne przestały być przedmiotem modnego zajęcia. Po części rozwiązane praktycznie, po części uznane w zasadzie, zeszły one z programu dyskusji i sporów; niemniej przeto życie coraz to znajduje jakieś słówko do powiedzenia, coraz to otwiera się zapomniany szczegół, lub zaniedbana potrzeba, na tle której powraca domagająca się pełni praw swoich kwestja kobieca, nietylko w zakresie jakichś tam przywilejów, lecz i w zakresie pełnienia służby, użytecznego czynnika na niwie społecznej.
Chwila obecna poruszyła właśnie jeden z tokich motywów. Postrach, rzucony przez epidemję cholery, otworzył oczy na wiele pomiatanych dotąd wymagań racjonalnych urządzeń sanitarnych a walka przeciw zarazie zadała kłam utartym okólnikom o nadmiernej liczbie lekarzy. To, cośmy przywykli uważać za pewnik, iż młodzież ulega równomiernemu prądowi w kierunku medycyny, zaniedbując inne obszary życia, okazuje się prawdą względną, a żale z powodu nadprodukcji inteligencji — o ile nie dotyczą nieszczęsnego zastępu ludzi niedouczonych — ustać powinny, chocby wobec jednego tylko faktu: braku lekarzy. Zachodzi to nawet w Niemczech i jest jedną z pobudek wniosku o dopuszczeniu kobiet do praktyki lekarskiej; zachodzi i u nas zarówno w stopniu niewątpliwie wyższym niż u sąsiadów.
Dużo jeszcze upłynie wody, zanim potrzebie społecznej pod tym względem stanie się całkowicie zadość, zanim w kraju nie będzie kąta, pozbawionego pieczy lekarskiej. Potrzeba potemu spełnienia wielu uprzednich warunków: potrzeba rozszerzenia światła i rozrostu materjalnych środków, jestto więc dzieło na szereg pokoleń, któremu jednak życzyć należy, ażeby się żywiej ruszyło z miejsca. Owoż pod tym względem godzilibyśmy się ze zdaniem deputowanych niemieckich Baumbacha i Bara, że kobiety przyczynićby się mogły bardzo skutecznie do rozwiązania społecznego zadania. Uczyniły one to w znacznej mierze na niwie nauczycielstwa ludowego, uczynić mogą i w dziedzinie ochrony zdrowia, choćby dla tego względu, że w wielu wypadkach posterunek, od którego stronią lekarze, objąć może lekarka.
Jak dalece Europa pod względem wyższego wykształcenia kobiet nie wyszła jeszcze z powijaków, poucza rzut oka na stosunki amerykańskie, o których informacyę cyfrową spotykamy w dziennikach niemieckich, właśnie z okazji wspomnianego wyżej wniosku.
Pierwsze bramy dla wyższego wykształcenia kobiet w Ameryce otwarto już w roku 1833, wszelako początkowe trzydziestolecie nowego kierunku słabym znaczyło się rozwojem. Silniejszy zwrot datuje się od r. 1863, od której to daty studja uniwersyteckie żeńskie szybkim krokiem postępują naprzód i rosną nieustannie, a zakreślając coraz szersze granice, utwierdzają kobiety nietylko na ławach studenckich, lecz i na katedrach, a nawet oddają w ich ręce kierownictwo wyższych uczelni.
W r. 1886 statystyka urzędowa zapisała już na przestrzeni Stanów Zjednoczonych 266 "kollegiów" żeńskich i 263 mięszanych, a wszystkie uniwersytety były już dla kobiet otwarte. Tylko wszechnice w Yale i Harward nie udzielały jeszcze kobietom dyplomów, chociaż dopuszczały je do studjów. Obecnie wszystkie kollegia żeńskie amerykańskie kierowane są przez kobiety, a i zakłady mieszane szczycą się wielu nadobnemi profesorkami i dyrektorkami. Wszechnice amerykańskie, urządzane na wzór starych uczelni Oxford i Cambridge, są internatami; mlęszane więc posiadają oddzielne pomieszczenia dla słuchaczek, tudzież oddzielne sale jadalne i czytelnie, poza tem nie znane są żadne ograniczenia. I Amerykanie chwalą sobie ten stan rzeczy, zawdzięczając mu liczne korzyści społeczne.
W Europie ideał ten nie prędko zapewne będzie osiągnięty, lecz niechże przynajmniej w granicach istniejącej możności objawia się nieco więcej ruchu, dla którego zaszczytne a użyteczne ujścia życiowe coraz więcej stają otworem.

»Kurjer Lwowski« 10.02.1893 Schronisko dla pijaków.

Między niższo-austrjackim Wydziałem krajowym a rządem toczą się od dłuższego czasu rokowania, celem stworzenia specjalnego schroniska dla tych, którzy z powodu nadmiernego używania alkoholu zapadłszy na umyśle i oddani pod kuratelę, znajdują się w zakładach dla obłąkanych i i tam świadomość odzyskali, ale nie nabrali jeszcze dosyć odporności przeciw pijaństwu. Otoż tego rodzaju ludzie, po orzeczeniu ad hoc wybranej komisji, mają wedle projektu być umieszczeni w osobnem schronisku i tam przez pewien czas pod ścisłym nadzorem przebywać, projekt ten ma być w drodze ustawodawczej załatwiony jeszcze w ciągu bieżącej sesji parlamentarnej i jest bardzo wielkiej wagi, gdyż ma stanowić podstawę dla założenia pierwszego w Europie publicznego schroniska dla pijaków, na co pieniądze mają już być uchwalone przez sejm i wydziałowi krajowemu złożone do dyspozycji.
Zwiększenie się pijaństwa stanowi materjał do wyczerpujących studjów we wszystkich krajach i coraz bardziej czuć się daje potrzeba stawienia tamy temu złu wyrządzającemu ogromne szkody dobru publicznemu. Dozór szynków, ustawy przeciw fałszerstwu napojów, kary przeciw ekscesom pijaków, zakaz udzielania gorących napojów nieletnim, znalazły już dostęp w prawodawstwie wszystkich niemal państw. Brak jednak jeszcze najkonieczniejszej rzeczy, brak wzięcia obrony społeczeństwa i rodziny przed pijaclwem nałogowem, jakoteż możności ratunku nawiedzonych taką chorobą. rujnującą materjalnie jakoteż cielesne i duchowe zdrowie.
Przestraszając liczba alkobolistów w zakładach dla chorych umysłowo, skłoniła reprezentację Austrji niższej do powzięcia projektu założenia osobnego schroniska dla pijaków. W tym celu wysłano takich, którzyby przestudjowali, zwłaszcza angielską ustawę o pijaństwie i przypatrzyli się podobnym zakładom istniejącym gdzie indziej. Owocem tych studjów było dziełko Fedora Gerenyj’ego pt. "Angielskie schroniska dla pijaków, a projektowany zakład niższo-austrjacki ze stanowiska administracji".
W broszurze tej okazuje autor, że dotychczasowe próby celem stworzenia prawnych przeszkód dla pijaństwa, nie odniosły należytych skutków. Dlatego przedewszystkiem dążyć należy, aby wymyślono tego rodzaju prawne orzeczenia, któreby w ramach istniejącego prawa gwarantującego wolność indywidualną, znalazły uwzględnienie i aby powoli do polepszenia obecnych stosunków dążono. Pijacy wedie dotychczasowej praktyki będą w razie okazania się u nich objawów zdenerwowania, oddani do zakładów dla obłąkanych. Po uleczeniu ich z delirjum, by nie popadli w recedywę, będą umieszczani właśnie w projektowanem schronisku, póki nie odzyskają koniecznej równowagi.
Jak wiadomo Sejm galicyjski był pierwszym z sejmów innych prowincyj austrjackich, który poruszył sprawę ustawy o pijaństwie, ustawę tę uchwalił i dopiero później znalazł naśladowców w innych sejmach monarchji. Może obecnie warto by było rozpatrzeć dokładnie projekt sejmu dolno-austrjackiego, zwłaszcza, że w wykazach statystycznych Galicja co do cyfry opilstwa bynajmniej nie zajmuje szarego końca.

»Kurjer Lwowski« 01.06.1892 Program Rusinów narodowców.

W Dile z d. 30. maja opublikowano na miejscu naczelnem obszerny "program narodowy", powstały z narad mężów zaufania ruskiego towarzystwa politycznego "Narodna Rada", odbytych we Lwowie d. 24. marca. Program ten podamy w pełnym tekście w dalszych numerach Kurjera, tutaj zaznaczamy jedynie, że we wstępie podkreśla on bardzo stanowczo etnograficzną i narodową samodzielność Rusi, dalej zaznacza, że Rusini narodowcy w kwestjach ekonomicznych stoją na stanowisku własności indywidualnej, pragną obznajomić naród ruski ze wszystkiemi zdobyczami zdrowego postępu, stojąc na gruncie postępowo-demokratycznym, pragną polityczego wykształcenia mas narodu ruskiego, stoją na gruncie konstytucji austrjackiej i zapomocą tejże chcą wywalczyć dla narodu ruskiego także stanowisko polityczne, jakie mu się należy, stoją przy swej wierze, obrzędzie i żądają dla rusko-katolickiej cerkwi praw przynależnych, oświadczają się z gotowością zgody i współdziałania ze wszystkiemi innemi stronnictwami ruskiemi, których działalność nie będzie przeciwną interesom sprawy ruskiej, pragną żyć w zgodzie z narodem polskim na podstawie zupełnego równouprawnienia, i oświadczają, że będą popierać każdy rząd, dążący do zaspokojenia sprawiedliwych żądań narodu ruskiego. Dalej sformułowano długi szereg żądań praktycznych w sprawach oświaty, w sprawach ekonomicznych i politycznych i dodano odezwy do posłów ruskich w Sejmie i w Radzie państwa, by w myśl tego programu postępowali i do ogółu Rusinów, by się z nim solidaryzował.
Porównując ten program z tem, co dotychczas narodowcy uznawali za swój program, tj. z deklaracją p. Romańczuka w jej rozmaitych warjantach i tłumaczeniach, przyznać musimy ogromny postęp, wyklarowacie się myśli programowych i dążność niezaprzeczoną do jednolitego objęcia i uwzględnienia ogółu stosunków narodowych. Jeżeliby tym razem narodowcy rzeczywiście chcieli traktować ten swój program na serjo, jako rzecz istotnych przekonań i poglądów politycznych i społecznych, a nie jako ballon d'essay, wypuszczony ad usum publiki prowincjonalnej, to nie wątpimy, że mógłby on stanowić podstawę do dyskusji programowej między narodowcami a innemi stronnictwami ruskiemi, a po usunięciu pewnych niekonsekwencyj i niejasności mógłby służyć wspólnym gruntem dla pracy narodowej wszystkich stronnictw, a przynajmniej wszystkich zdrowo i szczerze myślących i patrjotycznych grup i jednostek ruskich. Jedynie od taktu przewódców stronnictwa narodowego zależeć będzie obecnie, jak się ukształtują w najbliższej przyszłości ruskie stosunki partyjne w Galicji.

»Kurjer Lwowski« 27.05.1892 Poprawność języka urzędowego.

Wydział tow. prawniczego lwowskiego wystosował do prezydjów władz krajowych pismo, którego treść jest wyrazem potrzeby, oddawna uznawanej przez publiczność. Opiewa ono: "Gdy przed laty z górą dwudziestu zaprowadzono w Galicji język urzędowy polski, kraj cały powitał fakt ten jako zdobycz pierwszorzędnej doniosłości w przekonaniu, że język nasz, przez używanie go w sądach i urzędach coraz bardziej się wykształci, nabierze siły i giętkości i zbliży się do tej jędrności, jaka znamionowała go wówczas, gdy władze Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego wyłącznie nim się posługiwały.
Że nadzieje te niezupełnie się ziściły, na to złożyło się kilka ważnych przyczyn, a jedną z najważniejszych była, iż w chwili zaprowadzania języka polskiego, jako urzędowego, wszyscy, którzy odtąd tym językiem urzędowym posługiwać się mieli, wykształceni byli w języku urzędowym niemieckim, trudno im było więc doraźnie oswobodzić się od wyrażeń i zwrotów, obcych naszemu językowi, do których przywykli. Temu też wpływowi długoletniego nawjknienia ulegli nawet i ci prawnicy, którzy jako rodowici Polacy, zresztą po za urzędem — poprawnie językiem polskim władali, a tak się stało, że gdy młodsza generacja wstąpiła w ślady starszej, wytworzył się język urzędowy, odmienny od zwyczajnego języka, którym się posługujemy w życiu, język pełen zwrotów i wyrażeń obcych, z prawidłami i duchem języka polskiego niezgodnych, a najeżony germanizmami do tego stopnia, iż go Polacy z innych dzielnic Polski często zrozumieć nie zdołają. Siłą nawyknienia i osłuchanych formułek utrzymuje się ten język nawet, pod piórem osób, władających zresztą bardzo dobrze językiem polskim, a popierają go, w tym nieprawidłowym rozwoju tłumaczenia ustaw niemieckich i wydawnictwa, które w kraju naszym się pojawiły i rozpowszechniły, a które przeciw czystości języka często w wysokim stopniu wykraczają. Co bardziej, język ten dostaje się nawet do projektów i ustaw przez Sejm krajowy uchwalanych.
Towarzystwo prawnicze uważało za obowiązek zwrócić uwagę na ten niepożądany stan rzeczy i na zeszłorocznem walnem zgromadzeniu wybrało komisję, której poleciło obmyślenie i wykonanie wszystkich kroków, jakieby w celu ustalenia terminologji prawniczej polskiej i stylu urzędowego uznała za stosowne. Komisja, uzupełniwszy się gronem osób, na polu znawstwa języka zasłużonych, nabrała przekonania, iż dotąd za mało zwracano uwagi na potrzebę zachowania czystości języka w pismach i aktach urzędowych.
Nie zamierzamy tem bynajmniej uchybić ogółowi prawników naszych; przyznajemy owszem, że wielu z nich dokłada należytej pod tym względem staranności. Uwagi nasze tyczą się więc tylko tych, a i takich jest niestety nie mało, klórzy z ręką na sercu do pewnego w tym kierunku zaniedbania w obec siebie samych przyznać się muszą.
Galicja z w. ks. Krakowskiem jest dziś jedynym krajem w którym język nasz jest urzędowym językiem, na niej więc cięży obowiązek pielęgnowania i kształcenia prawniczego języka polskiego i zachowania go w pełnej czystości dla przyszłych pokoleń. W razie zaniedbania tego obowiązku zachodzi groźne niebezpieczeństwo, że tradycja pięknego języka naszego dla przyszłych pokoleń bezpowrotnie zaginie.
Z tychto powodów Towarzystwo prawnicze postanowiło udać się do pp. naczelników wszystkich władz krajowych z usilną prośbą o użycie wpływu w tym kierunku, iżby w aktach i pismach urzędowych o ile możności przestrzegano czystości i poprawności językowej.
Nie przesądzamy, jakich środków w. prezydjum w tej mierze chwycić się uzna za stosowne, mniemamy jednakże, że już samo poruszenie tej sprawy, samo przypomnienie jej podwładnym zdoła w znacznej części zapobiedz złemu, gdyż nie brak naszym prawnikom ani patrjotyzmu i dobrych chęci, ani też zdolności i potrzebnych wiadomości, aby uniknąć w stylu urzędowym błędnych wyrażeń i zwrotów językowych, chociażby przez długoletnie utartych używanie.
Mając nadzieję, że w. prezydjum swego współdziałania w tym kierunku nie zechce nam odmówić, pozwalamy sobie prosić o zalecenie podwładnym, aby w aktach i pismach urzędowych przestrzegali czystości i poprawności języka".
Memorjalik ten ma podpisy prezesa tow. Tchórznickiego, i przewodniczącego komisji terminologicznej dra Tilla.

»Kurjer Lwowski« 04.02.1892 Wiec ruski.

Przyznać trzeba komitetowi "Ruskiej Rady", że demonstrację przeciw akcji ugodowej p. Romańczuka i tow. urządził ogromną. Onegdajszy wiec zwołany do "Narodnego Domu" był tak liczny, jak pewnie żadne jeszcze z dotychczas odbytych zgromadzeń ruskich. Nietylko wielka sala "Narodnego domu" była szczelnie napchaną uczestnikami, z usunięciem krzeseł, stołów, estrady itp., prócz maleńkiej estrady pod trybuną i stołu prezydjalnego ustawionego pod oknami, ale także w przedsionku, w sieni, na schodach było pełno uczestników, a całe tłumy chodziły po mieśce, nie mogąc się zmieścić w "Narodnem Domu". Liczbę czestników podają w przybliżeniu na 4000. Zgromadzenie składało się w 9/10 z chłopów z różnych stron kraju, a także z znacznej ilości księży i nieco inteligencji świeckiej. Całe zgromadzenie było ożywione jednem uczuciem — nienawiścią do tzw. nowej ery, tyle i tak dobranych epitetów, ile się tam posypało na Romańczuka i Barwińskiego, nie padło na nich zapewne jeszcze od urodzenia.
Wiec zagaił prezes "Russkiej Rady" p. Didyckij krótkiem przemówieniem, w którem jako główny cel wiecu przedstawił zaprowadzenie zgody i usunięcie sporów, istniejących w łonie społeczeństwa ruskiego i wzywał do taktu, umiarkowania i wyrozumiałości w czasie narad wiecowych. Następnie na wniosek ks. Dawydiaka z Tuchli wybrano przewodniczącym wiecu ks. Pawlikowa, zastępcami notarjusza Baczyńskiego z Kałusza i włościanina posła Barabasza. Na sekretarzy zaprosił przewodniczący pp. dra Humieckiego i poetę Izydora Pasiczyńskiego.
Następnie wygłosił ks. Pawlików obszerną mowę, co chwila przerywaną okrzykami i uwagami zgromadzonego ludu. Po nim referował dr. Dobrjanskij o obecnej sytuacji Rusinów. Referat jego przerwany był pojawieniem się w sali posła dr. Antoniewicza, któremu urządzono huczną owację.
Dr. Antoniewicz wszedłszy na trybunę przemówił w ten sposób, że naród ruski nie powinien się niczego spodziewać od parlamentaryzmu, lecz tylko od cesarza. Dalej kończył dr. Dobrjańskij swój referat, przerywany co moment okrzykami skierowanymi przeciw Romańczukowi, Barwińskiemu i całej akcji ugodowej.
Dalsze referaty wygłosili: Roman Baczyński z Tarnopola o powsztennem głosowaniu, ks. Bilinkiewicz o sprawach ekonomicznych i redaktor Marków o sprawach szkolnych. Przy każdej rezolucji zabierało głos mnóstwo mówców. Wiec trwał od 9 zrana do 6. wieczór. Włościanie jedni wychodzili, drudzy wchodzili i objawiali chęć radzenia choćby i cały tydzień.
Rzecz zajmująca, że Diło odmawia wiecowi wszelkiego głębszego znaczenia na tej podstawie, te miała tam być część włościan i inteligentów "zbałamuconych", część zaś wprost "przypędzonych" przez "naganiaczy" z pow. brodzkiego, złoczowskiego i tarnopolskiego i zwerbowanych za pieniądze. Zdaniem Diła wiece mają u nas decydujące znaczenie nie przez to, ilu ludzi wzięło w nich udział, lecz przez to, kto je zwołuje.
"Para radykałów zwołuje bardzo liczne wiece włościańskie w Kołomyi, i włościanie uchwalają wszystko, co im przedłożą, i gdyby radykali mieli te zasoby pieniężne co raoskalofile, to tak samo zapełniliby włościanami salę "Narodnego Domu". Ale na bieg spraw ruskich nie może to mieć wpływu Niechby na apel moskalofilów przybyło i 10.000 chłopów, to na bieg spraw nie wplynęłoby to tyle, ileby wpłęnął podpis choćby jednego narodowca pod odezwą, zwołującą wiec, lub jeden referat wygłoszony przez narodowca, chociażby na sam wiec zamiast dziesięciu tysięcy przybyło tylko 100 włościan".
Jak widzimy, włościanie ogromnie spadli w cenie w oczach Diła, od kiedy do jego menerów uśmiechnię o się z "pod kawek".

»Kurjer Lwowski« 02.02.1892 Jak była ułoźoną lista wyborców we Lwowie.

Jeden z wyborców pisze nam: Towarz. kredytowe ziemskie liczące znaczny zastęp urzędników, opłacających podatek roczny 12 złr., miało tylko jedną kartę legitymacyjną, jako Towarzystwo. Na czynione w przeddzień wyborów kroki oświadczono, że urzędnicy nie mają prawa głosowania, gdyż instytucja płaci za nich podatki. To samo stało się z urzędnikami fundacji skarbkowskiej i z wielu innymi. Również nie umieszczono w spisie wyborców urzędników krajowych instytucj jak Bank krajowy, a uprawnionych z osobistej kwalifikacji. A żaden z nich nie mógł przeczuwać, że został ominięty, i nie sprawdzał przed terminem reklanacyjnym. Dopiero w chwjli rozdziału kart legitymacyjnych przekonali się ci ludzie o defekcie, bo do wspomnianego argumentu o płaceniu podatków to należy wyjaśnić, że administracja podatków, wymierzając podatek na podstawie szczegółowych fasyj urzędników, przeseła poszezególne nakazy płatnicze do odnośnych instytucyj, celem doręczenia takowych swym urzrędnikom i ściągnięcia wymierzonej kwoty pod własną dotyczących zarządów odpowiedzialnością. Instytucje te ściągają ten podatek i płacą go w urzędzie podatkowym w przepisanych kwartalnych ratach, a urząd podatkowy przeprowadza likwidacją odnośnie do posiadanego wykazu ogólnego, obejmującego poszczególne wymiary. Zresztą choćby nawet odnośne instytucje przyjęły na siebie opłatę podatków, to można to uważać jako nadwyżkę wyznaczonej płacy, nie pociągającą za sobą utraty praw obywatelskich.
Dziwne to zapatrywanie, zastosowane podobno pierszy raz dopiero w praktyce, wymaga koniecznie pewnego rozświecenia, i powinno się stad przedmiotem protestu, aby władze wyższe, ewentualnie nawet trybunał administracyjny, mogły wydać orzeczenia. W wyż wpomnianym wypadku specjalnym urzędnicy gal. Tow. kredyt. ziemskiego pozbawieni prawa czynnego wyboru, nie mieliby także prawa wybieralności, a właśnie jeden z nich, człowiek bardzo dzielny, znajduje się na liście komitetu magistrackiego i mógłby stracić mandat uzyskany.

»Kurjer Lwowski« 31.01.1892 Drożyzna.

Z Tarnopola piszą nam: Kurjer Lwowski z 26. bm. bardzo słusznie upomina się dla urzędników niższej katеgorji o dodatek drożyżniany, i nastaje na pospiech ze strony ministra Stembacha. Sfery wyższe w Wiedniu obojętnie patrzą, bo nie znają naszych opłakanych stosunków, nazywając Galicję krajem przeważnie rolniczem (wo Milch und Honig fliesst), nie mają oni pojęcia, że my w tymto kraju rolniczym, nawet na Podolu, który ma stanowić spichlerz zboża, prawie wszystko, a w szczególności mąkę płacimy drożej, od samego Wiednia. Na dowód posyłam dwa cenniki z pierwszorzędnych młynów naszego Podola do porównania z cenami wiedeńskiemi.
Według cennika młynów wiedeńskich i niższo-austrjackich z daty 9. stycznia: grysik A. i B. miał cenę 18.50, 18.70, 19 i 19.20; we młynie Pinińskiego w Grzymałowie 18.75—19, we młynie Galla w Tarnopolu 21.10—21.70. Mąkę nr. 0 notują w Wiedniu i N. Austrji: 18.20 — 18.70, w Grzymałowie 18.75, w Tarnopolu 21.70; mąkę nr. 1. w Wiedniu 18—18.50, w Grzymałowie 18.50, w Tarnopolu 21.40; mąkę nr. 2 po 17—18.30, w Grzymałowie 18.25, w Tarnopolu 21.10; mąkę nr. 3. w Wiedniu 16.20—18.10, w Grzymałowie 17.75— w Tarnopolu 20.90; mąkę nr. 4. w Wiedniu po 16—17.90, w Grzymałowie 17, w Tarnopolu 20.60; mąkę nr. 5. w Wiedniu 15—17.70, w Grzymałowie 16.50, w Tarnopolu 20; mąkę nr. 6. w Wiedniu: 15 — 17.40, w Grzymałowie 16, w Tarnopolu 19.40; mąkę nr. 7. w Wiedniu 13.50—17.20, w Grzymałowie 15.50, w Tarnopolu 19.10; — mąkę nr. 8. w Wiedniu 11—17, w Grzymałowie 15, w Tarnopolu 18.30 itd.
W Budapeszcie notowano równocześnie mąkę nr. 0. po 17.80, a zatem o 95 ct. taniej niż w Grzymałowie o 3.90 (!) taniej niż w Tarnopolu; mąkę zaś bułkową w Budapeszcie 15.60, w Grzymałowie zaś o 40, w Tarnopolu o 3.80 (!) drożej na 100 kg.
Całkiem taki sam stosunek zachodzi co do cen mąki żytnej, czyli chlebowej.
Niechże więc ministerstwo porówna cenniki, niech szanowni posłowie gorliwiej pochodzą za tem. Wszelka dalsza przewłoka w przyznaniu dodatku drożjżnianego biednym urzędnikom trzech najniższych kategoryj wzmaga nędzę, bo wtrąca ich w długi lichwiarskie, z których najtańsze lata ich nie wyratują.

»Kurjer Lwowski« 21.01.1892 Koncesje dla Rusinów.

P. Romańczuk podaje od dłuższego czasu swe spostrzeżenia i doświadczenia wiedeńskie do wiadomości publiczności ruskiej w formie "Listów z Wiednia" umieszczanych w Dile i podpisanych przeźroczystym kryptonimem U. Sem. (Uljan Semenowicz). Listy te dotychczas nie budziły jakoś ogólniejszego zajęcia, nie odznaczały się ani treścią ani formą. Dopiero list ostatni, umieszczony w nrze 4. zdolny jest obudzić nieco większe zajęcie. Referuje w nim p. Romańczuk o obecnym stanie sprawy ruskiej, o koncesjach dotąd przez Rusinów otrzymanych lub spodziewanych. Ważniejsze ustępy tego listu reprodukujemy tutaj jako dokument nie pozbawiony szerszego interesu politycznego.
"Posłowie ruscy w Radzie państwa prawie od trzech ćwierci roku, od pierwszego posiedzenia komisji adresowej, wskazywali nieustannie na potrzebę załatwienia sprawy niskiej. Jednakowoż mimo przychylnych oświadczeń br. Taaffego, nie mówiąc już o poprzedniem oświadczeniu namiestnika w Sejmie, sprawa nie postępowała naprzód. Dwie były temu przyczyny. Jedna — decydująca obecnie stanowisko Polaków nie tylko w kraju, ale i w wiedeńskim parlamencie i w państwie, przy ich niezmiennie negacyjnej polityce wobec Rusinów, a druga — obecny program rządu, usuwający na bok wszelkie kwestje polityczne i narodowościowe. Tak więc do końca r. 1891 zaszły zaledwie dwa fakty, z których można było wnioskować o jakiejś zmianie w usposobieniu sfer rządowych wobec Rusinów. Jeden fakt, to znane rozporządzenie ministra sprawiedliwości co do wpisów do ksiąg gruntowych, które wywołało następnie pustą remonstrację w Kole polskiem — drugi zaś, to nadanie koncesji na towarzystwo asekuracyjne "Dniestr", gdy poprzednie dwukrotne starania Rusinów o asekurację ruską były bezskuteczne.
"Obecnie mogę wam z pewnego źródła donieść, że zapadły niektóre dalsze decyzje. I tak z początkiem najbliższego roku szkolnego (1893) mają ruskie klasy ćwiczeń przy seminarjach nauczycielskich w Stanisławowie i Tarnopolu być przemienione na czteroklasowe szkoły ćwiczeń, a przy seminarjum żeńskiem we Lwowie ma być założoną czteroklasowa żeńska szkoła ćwiczeń, o co ubiegłego lata podawała lwowska "Narodna Rada". W Samborze ma być założone nowe seminarjum nauczycielskie, które przy ustroju utrakwistycznym będzie miało charakter ruski. Na założenie nowego ruskiego gimnazjum ministerstwo również się zgadza i tylko czeka w tej sprawie na przychylną propozycję Sejmu. Również zgadza się ministerstwo w zasadzie na założenie katedry historji ruskiej na uniwersytecie lwowskim.
"Co do języka ruskiego w urzędach i sądach Galicji, to namiestnictwo lwowskie faktycznie już odstąpiło od znanego rozporządzenia Gołuchowskiego z r. 1873, według którego urzędy w korespondencjach ruskich do stron miały używać liter polskich. Namiestnictwo używa obecnie zazwyczaj liter ruskich i przestało również z konsystorzami ruskimi korespondować po niemiecku (o ile wiemy, przynajmniej co do konsystorza lwowskiego doniesienie to jest przedwczesne, Red.), lecz koresponduje z nimi po rusku. Na gmachach urzędowych mają stopniowo być zaprowadzone także ruskie napisy; nowe orły dla starostw w Galicji wschodniej z polskimi i ruskimi napisami są już wygotowane.
"Jedną z najważniejszych spraw, jeżeli nie w góle najważniejszą jest zmiana dotychczasowego systemu rządowego względem Rusinów, zaprzestanie nierównego i upośledzającego traktowania Rusinów, sekatur względem towarzystw ruskich, urzędników i nauczycieli Rusinów itp. Takiej zmiany systemu posłowie ryscy przy każdej sposobności się domagali. Otóż widomym znakiem i, rzęchy można, gwarancją zmiany systemu ma być powrót tych ruskich urzędników, klórzy wbrew swej woli i z czysto politycznych motywów przeniesieni byli do Galicji zachodniej, znowu na Ruś. Dwaj tacy urzędnicy już powrócili, a powrót kilku innych ma nastąpić w czasie najbliższym.
"Wszystkiego tego oczywiście bardzo mało, wszystkiego tego całkiem niedostatecznie nietylko na to, by Rusinom nadać stanowisko choć trochę odpowiadające uprzywilejowanemu stanowisku Polaków w Galicji, ale bodaj odpowiadające głównym zasadom równouprawnienia w ogóle. Mimo to jednak my uważamy zarządzenia rządu za pierwszy początek nowej polityki względem Rusinów, za zadatek nam dany, a nie przestaniemy dobijać się wszystkich tych praw, jakie konstytucja austrjacka przyznała wszystkim narodom monarchji. Osiągnienie tych praw i stanowiska odpowiedniego naszej godności narodowej w państwie zależeć będzie najbardziej od rozważnego, konsekwentnego i czynnego postępowania całego społeczeństwa ruskiego, a przedewszystkiem posłów ruskich".
Tyle słów p. Romańczuka. Jak przyjmie społeczeństwo ruskie to doniesienie o zdobyczach tz. nowej ery, nie omieszkamy donieść.

»Kurjer Lwowski« 19.01.1892 Teatrowi lwowskiemu

poświęcił p. Kazimierz Skrzyński, członek redakcji Gazety Lwowskiej, w niedzielnym Czasie fejleton, z którego wyjmujemy następujące ustępy:
"Kiedy przed laty kilkudziesięciu hr. Skarbek, tworząc wielką drohowyzką fundację, połączył z nią teatr, miał on w pierwszym rzędzie na myśli podniesienie i rozwój sceny polskiej we Lwowie; w tym celu stworzył dla sztuki dramatycznej ognisko, budując obecny gmach teatralny, a wszyscy, którzy znali hr. Skarbka, zeznają, że w zamiarach fundatora dobro i rozkwit teatru narodowego znajdowały się na pierwszym planie jego intencji, dlatego kurator fundacji, dbając więcej i lepiej o losy sceny, działałby niezawodnie w myśl wspaniałomysłnego mecenasa sztuki.
Teatr, wzniesiony przez hr. Skarbka, odpowiadał ówczesnym wymaganiom i potrzebom publiczności, dziś jednak stał się anachronizmem. Ktoś posiedział, że woli salę teatru krakowskiego od lwonskiego, bo, jak się dowcipnie wyraził, woli przeciez niniejszą ilość metrów nieczystości, niż większą, a do tego brud teatru lwowskiego nie ma sobie równego. Przed kilkoma tygodniami odbyła się rewizja gmachu, dokonana przez komisję, złożoną z przedstawicieli rządu, Wydziału krajowego i Rady miejskiej; komisja, z marszałkiem kiajowym na czele, odbyła dokładną wędrówkę po wszystkich zakątkach teatru, podczas której powonienie tych panów nieraz wystawionem było na ciężkie próby; odkryło przy tej sposobności szczregóły, dające ładne wyobrażenie o administracji i o stanie gmachu: i tak stosy śmiecia, złożonego od niepamiętnych czasów na podwórzu, pewne miejsca sekretne w strasznym stanie; rury, przeznaczane do ogrzewania, przepełnione nieczystościami; drzwi nie zamykające się, wskutek czego ciągle przeciągi; tumany kurzu na siedzeniach, obdrapane i zlatujące obicia itd.; można mieć zatem dokładne wyobrażenie, czem jest teatr lwowski pod wzglądem hygjeny, estetyki i wygody — prawdziwy to raj dla mikrobów i ich rodzin.
Nie pamiętam świetnych czasów teatru lwowskiego, znam je tylko z opowiadań i tradycji, ale uczęszczając pilnie od lat kilku do teatru, mógłem zauważyć, że obecnie jest on mniej dobrym, niż dawniej; w kilku latach stracił najlepsze prawie siły. Pani Aszpergerowa prawem wieku i zasługi usunęła się ze sceny, ale inni młodsi poszli gdzieindziej. Ubyli państwo Żelazowscy, ubyli Lubicz i Ruszkowski, ubył Frenkel, sięgający z powodzeniem po zaszczytny spadek po Żółkowskim; ubyli Wojdałowicz i Fiszer, ubyła wreszcie panna Pysznikówna, pełna talentu, finezji i wdzięku. (Oprócz tego ustąpiła Nowakowska i Szymańska, a zmarli Linkowscy, Kasprowicz, Starzewski, Dina. Przyp. Red.). Straty to wielkie, których nie zastąpią nowe siły.
Z materjałem (który pozostał. Red) dałoby się niezawodnie lepsze otrzymać rezultaty; wina tkwi w kierownictwie. Główną zasadniczą bowiem wadą lwowskiej sceny jest brak artystycznej dyrekcji, któraby, świadoma swych celów, dążyła do ich urzeczywistnienia umiejętnie i wytrwale, a z literackiem wykształceniem łączyła trafne zrozumienie istoty sztuki dramatycznej, jej warunków, potrzeb i zadań; brak również należytej reżyserji, umiejącej kierować próbami i informować i uczyć aktorów, okazywać więcej dbałości w szczególach przedstawień i nadawać im pod każdym względem piętno wykończenia; tego nie posiadamy i dlatego teatr chroma na wielu punktach.
Słowo o operze, której sezon właśnie się rozpoczął. Już przed kilku laty na tem samem miejscu wyraziłem zdanie, że we Lwowie możemy mieć dobrą operę, ale musimy mieć dobrą komedję, tymczasem wyznać trzeba, że chwilami, jak np. w roku zeszłym, właśnie opera jest stosunkowo lepsza od komedji; fałszywy to stosunek, przyczyniający się w znacznej mierze do zobojętnienia publiczności dla dramatu. W tym roku dyrekcja poprawiła się pod tym względem, bo na razie przynajmniej opera jest gorsza, aniżeli w roku ubiegłym. Nie ma panny Heller, nie ma miss Elli-Russell, tej wybornej śpiewaczki i aktorki, a przytem miłej i uroczej kobiety, nie ma wreszcie p. Chodakowskiego (a Pawlikówna? Red.), pozostał jeden p. Warmuth ze swoim pięknym i silnym tenorowym głosom i p. Jeromin, poprawny, ale zimny śpiewak. Nowa primadonna pani Busi, poprzedzona z Warszawy pewną sławą, zawiodła oczekiwania, ma ładny wprawdzie głos i gra dobrze, ale fatalnie tremoluje i wogóle nie robi na scenie wrażenia. Od czasu do czasu mamy różne debiuty; jedne się udają, drugie nie.
Należy także wspomnieć o naszym balecie, bo mamy balet i to z Włoch sprowadzony; prima ballerina, panna Seregni, tańczy z wdziękiem i gracją, ale panie, czy panny z corps de ballet, mogę wam zaręczyć, że nikogo nie sprowadzą z drogi cnoty!"

»Kurjer Lwowski« 15.01.1892 Jubileusz "Szkoły".

Z dniem 2. stycznia rozpoczął organ "Towarzystwa pedagogicznego", tygodnik Szkoła, dwudziesty i piąty rok swego istnienia.
Pożyteczne to czasopismo skorzystało ze sposobności, aby wydać numer jubileuszowy, przedstawiający się nader korzystnie. W słowie od redakcji, umieszczonem na czele pisma, znajdujemy ciepło zredagowany pogląd na przeszłość Szkoły, 0 ile wypełniała swoje pedagogiczno-obywatelskie zadanie. Szkoła powstała prawie równocześnie z upadkiem reakcyjnych rządów w Austrji i zaprowadzeniem języka polskiego w naukowych zakładach galicyjskich. Od pierwszej chwili założenia było czasopismo to dla stanu nauczycielskiego zawsze szczerym doradcą i przyjacielem; stawiało ono nauczycielom przed oczy ideał piękny i wysoki: dążeniem Szkoły było zawsze, aby ludzie, kierujący wychowaniem przyszłego pokolenia, godni byli ze wszech miar zaufania, by z nauką i wiedzą łączyli prawość charakteru, przywiązanie do kraju i do poruczonej im młodzieży. Dążyła ona do tego, aby w stanie nauczycielskim istniała piękna solidarność tak co do obrony wspólnych praw, jak co do sumiennego spełniania obowiązków. Z drugiej strony nawoływała Szkoła społeczeństwo, ażeby w dobrze zrozumianym interesie publicznym nie szczędziło grosza na polepszenie bytu materjalnego nauczycieli, którzy tylko wtenczas mogą z pożytkiem spełniać swe obowiązki, jeżeli będą wolni od nadmiaru trosk codziennych.
W ciągu dwudziestukilku lat istnienia Szkoły kilkakrotnie następowała regulacja płac nauczycielskich, a po każdej Szkoła badała, czy regulacja odpowiada interesom i potrzebom stanu nauczycielskiego. Również było usiłowaniem Szkoły skierować całe wychowanie publiczne na tory na rodowe, tak, ażeby oświata, idąc równym krokiem z postępem wieku, nie traciła cech rodzimych.
Artykuł następny, skreślony piórem p. Zygmunta Samolewicza, kreśli historję pierwszego roku istnienia czasopisma. Historję tę przypominamy w najglówniejszych zarysach. Rok 1867 wielce jest ważny w dziejach szkół galicyjskich. W tym roku w lipcu ogłoszony został statut organizacyjny, tyczący się ustanowienia Rady szkolnej krajowej; w tym roku w sierpniu wyszła ustawa o języku wykładowym w szkołach ludowych i średnich Galicji. Rozporządzenie ostatnie zastało Galicję bez polskich podręczników szkolnych.
Grono miłujących kraj obywateli z księgarzem Karolem Wildem do spółki zaczęło się krzątać około przygotowania odpowiednich książek. Do grona togo naieżeli w pierwszym rzędzie Toniesz Stanecki, Stanisław Chlebowski, Edward Gołębiowski, Tomasz Sternal, Stefan Borzemski, Adam Kuliczkowski, Wacław Niedzielski i Zygmunt Samolewicz. Równocześnie powstała myśl założenia Towarzystwa pedagogicznego i połączonego z niem wydawnictwa odpowiedniego organu. Rzucił ją profesor techniki, Karol Maszkowski, zmarły w r. 1886. Myśl ta napjlkala w pierwszej chwili na opór ze strony samychże nauczycieli, dopiero, gdy Maszkowski, zirytowany, oświadczył, "Towarzystwo i czasopismo być muszą; jeżeli mnie, panowie, poprzecie, bądę wam bardzo wdzięczny, jeżeli nie, pójdę własną drogą" — dopiero wtedy wzięto się do dzieła.
Prezesem Towarzystwa obrano Majkowskiego, który urząd swój dzierżył do r. 1871, występując w tym czasie z zarządu Tow. i nie mieszając się już odtąd wcale w jego sprawy.
Aby rozpocząć wydawnictwo, potrzebne były dwie rzeczy: fundusze i współpracownicy. Co do pierwszego punktu, to podążył z gotowizną objęcia wydawnictwa Karol Wild, nie zastrzegając sobie na kierunek pisma żadnego wpływu, redakcję zaś objął Maszkowski, żądając, aby mu dodano komitet redakcyjny. Do komitetu tego weszli: Wawrzyniec Żmurko, Stan. Chlebowski, Tad. Kozłowski, Izyd. Szaraniewicz, Zyg. Samolewicz, Bol. Baranowski, Munk, Jan Maćkowski i Karol Widman.
Przeciwko Szkołę wystąpił ostro Czas, umieszczając surową i niesprawiedliwą recenzję tego pisma pióra Stanisława Zarańskiego. Ataki krakowskiego organu nie zdołały atoli podkopać bytu Szkoły, która szczęśliwie dobiegła dwudziestego piątego roku swego istnienia.
W jubileuszowym numerze znajdujemy, oprócz powyżej przytoczonych, artykuł, wyszczególniający redaktorów Szkoły od początku jej istnienia aż do obecnego roku, z portretami Paulina Święcickiego, Bronisława Trzaskowskiego, Ludwika Dziedzickiego, Lucjana Tatomira, Zygmunta Samolewicza, Romualda Starkla i Bolesława Baranowskiego; dalej "kilka uwag w sprawie religijnego wychowania młodzieży szkolnej" Bronisława Trzaskowskiego, Bolesława Baranowskiego "O pisowni i gramatyce szkolnej i o pisowni Szkoły", spis współpracowników Szkoły i wiadomości potoczne.

ситуація

»Дѣло« 08.12.1893 ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦

Відень 8 грудня. Wiener Ztg. оголошує рескрипт цїсарскій скликуючій краєві сойми: долїшної Австрії, Стирії, Морави і Гориції на день 19 грудня, сойми: Чехії, Країни і Шлеска на 28 грудня: Австрії горішної, Истрії і Трієсту на день 3 сїчня, а сойм галицкій, буковиньскій, дальматиньскій і сольногородскій на день 10-того сїчня 1894 р.
Буда-Пешт 8 грудня. Вчера скінчила ся конференція епископів. Незадовго появить ся пастирскій лист против обовязкових цивільних слюбів.
Берлин 8 грудня. В парляментї прийшло в часї розправи над стемплевим податком до скандальних сцен за-для нетактовної бесїди антісеміта Лібермана.
Білград 8 грудня. Ґруїч в бесїдї проґрамовій запевнив Австрію, що нове правительство додержить всїх договорів.
Рим 8 грудня. Цанарделі зрік ся місії утвореня нового кабінету за-для того, що не міг обсадити теки міністра скарбу.

»Дѣло« 07.12.1893 ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦

Відень 7 грудня. Сойм галицкій має бути скликаний на день 10 сїчня. Реформа виборча має прийти доперва в осени на порядок дневний. Правительство думає перевести перше реформу податкову.
Білград 7 грудня. Король затвердив нову лісту сербского кабінету.
Берлин 7 грудня. Нїмецкій парлямент радив над проєктом правительства що-до підвисшеня належитостей стемплевих. Того предложеня боронив баварскій міністер фінансів.
Петербург 7 грудня. Після царского указу видаленє жидів відложено до 13 червня 1895 року. В спеціяльних випадках мають ґенерал-ґубернатори відложити видаленє на час ще пізнїйшій.

»Дѣло« 06.12.1893 ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦

Відень 6 грудня. Наради над виїмковим станом Праги і околицї розпічнуть ся в понедїлок.
Буда-Пешт 6 грудня. В угорскім соймї при дебатї над рубрикою буджету "Удержанє королївского двора" заявив презідент міністрів Векерлє, що до утвореня осібного двора в Пештї не треба окремого законодавства. Угри повинні старати ся, щоби королївскій двір не мішав ся до політики і не став в суперечности з их правно-державними интересами. Палата приймила одноголосно повисшу рубрику.
Софія 6 грудня. Слїдство в справі атентату на кн. Фердинанда вже покінчене.
Берлин 6 грудня. В комісії члени центра згодили ся на торговельний договір з Румунією, застерігаючи ся против договору з Россією.
Париж 6 грудня. Палата вибрала презідентом Діпі 251 голосами против 213.

»Дѣло« 05.12.1893 ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦

Відень 5 грудня. Вчера замкнено засїданя комісії для виїмкових законів. Партії коаліційні задумують зложити коротку заяву на плєнум палати так, що дебата потреває всего два засїданя.
Білград 5 грудня. Опозиція скликує в цїлім краю згромадженя взиваючи до митової війни з Австрією.
Берлин 5 грудня. Друге читанє торговельних договорів назначене на день 11 грудня.
Париж 5 грудня. Вчера представив ся новий кабінет. Періє зложив именем правительства заяву в котрій висказав ся против ревізії конституції і против роздїлу держави від церкви. Опозиція приймила заяву дуже неприхильно і поставила внесенє амнестії для булянжистів Рошефорта і Ділльона. Внесенє упало більшостію всего 31 голосів.
Рим 5 грудня. Міністерство Цанарделього уже уконституувалось. Всї теки з виїмкою теки міністра скарбу вже обсаджені. Маніфест радикалів виданий до народу домагає ся справедливого роздїлу податків, зменшеня буджету войскового і зредукованя цивільної лісти короля.

»Дѣло« 04.12.1893 ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦

Рогатин 4 грудня. Віче відбуває ся при участи більше як 400 людей. Наради ведуть ся поважно.
Відень 4 грудня. Вчера з нагоди відчиту кн. Ліхтенштайна на темат: Купуйте лиш у христіян, прийшло до бійки між антісемітами і соціялістами. Поліція арештувала кілька осіб. Сойм галицкій має бути скликаний доперва на 28 с. м.
Білград 4 грудня. Король приймив дімісію кабінету Докича і поручив Ґруїчови зложити нове міністерство.
Париж 4 грудня. Кабінет Періє зложить нинї в парляментї деклярацію, в котрій заповість відкиненє ревізії конституції, реформи податкової і роздїлу церкви від держави, а кромі того поборюванє соціялізму.
Рим 4 грудня. Нинї має зложити ся кабінет Цанарделього.
Лондон 4 грудня. Анархісти мимо заборони хотїли відбути збори. Кінна поліція розігнала товпи.

»Дѣло« 02.12.1893 ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦

Відень 2 грудня. Говорять, що справа виборчої реформи прийде під наради парляменту ще перед Різдвяними святами.
Буда-Пешт 2 грудня. В угорскім соймі вела ся дебата над буджетом краєвої оборони. Міністер Феєрвари доказував потребу 1.150 офіцирів.
Берлин 2 грудня. В нїмецкім парляментї мотивував кн. Гомпеш внесенє, котре домагає ся покликаня єзуїтів до Нїмеччини, щоби побороти соціялізм. По бесїдї кількох соціялістів парлямент приймив внесенє центра, щоби покликати єзуїтів, 173 голосами против 136.
Париж 2 грудня. Спілє стрінув перепони в утвореню нового кабінету, натомість підняв ся тої місії Періє і, здаєсь, вже нинї склад нового міністерства прийде до цїли.
Новий Йорк 2 грудня. Бразилійскі ворохобники побідили правительственні войска коло Pio Неґро. Ворохобники забрали тисяч полонників.

»Дѣло« 01.12.1893 ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦

Відень 1 грудня. Відбула ся велика нарада войскова під проводом цїсаря, на котрій був і архикнязь Албрехт, і она відносить ся до реорґанізації артилєрії і обсади кількох місць ґенералів. У міністра Бакегема відбули ся довірочні наради провідників скоалізованих партій в справі реформи закона промислового.
Будапешт 1 грудня. В суботу предложить правительство парляментови закон щодо обовязкових слюбів цивільних. Епископи оголосять спільний пастирскій лист, звернений против правительственного проєкту.
Прага 1 грудня. При тїснїйших виборах до ради міскої побідили молодо-Чехи здобувши всї чотири мандати. Всїх молодо-Чехів засїдає тепер 39, а старо-Чехів 48.
Софія 1 грудня. Нинї буде оголошена реконструкція кабінету Стамбулова.
Рим 1 грудня. Цанарделі уложив уже лісту кабінету. Він сам обнимав, побіч презідентури, теку справ внутрішних, Саракко справи заграничні, Сонніно теку судівництва, а Ваччелі теку фінансів.

»Дѣло« 30.11.1893 ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦

Відень 30 падолиста. Говорять, що сойми будуть скликані: галицкій 19 грудня, горішної Австрії 18, а моравскій 28 грудня.
Будапешт 30 падолиста. Вчера предложило правительство на засїданю сойму проєкт закона о судах адміністраційних, котрий приймили посли з великим одушевленєм.
Берлин 30 падолиста. Капрівому надсилають ґратуляції також і пануючі двори. Пачки динаміту походять мабуть від нїмецких підданих.
Париж 30 падолиста. Спілє підіймив ся утвореня нового кабінету. Він має остати міністром справ заграничних. Спілє єсть звістний яко противник Россії.
Петербург 30 падолиста. Journal de St. Petersbourg домагає ся від держав спільної акції против соціялістів і анархістів.
Лондон 30 падолиста. В часї послїдного землетрясеня в Персії згинуло 20.000 осіб.

»Дѣло« 29.11.1893 ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦

Відень 29 падолиста. Міністерство торговлї позволило бар. Конопцї розпочати будову льокальної зелїзницї з Тарнова до Щутина. Ґр. Таффе виїхав до Италії, поверне аж в січни.
Будапешт 29 падолиста. Незадовго в Туроч ст. Мартонї має відбути ся конґрес Сербів, Словаків і Румунів.
Берлин 29 падолиста. Доносять, що такій самий замах, якій вчинено на канцлєра Капрівого динамітною посилкою, звернено також на цїсаря Вільгельма, пересилаючи і єму пекольну машину.
Рим 29 падолиста. Цанарделі приймив місію утвореня кабінету. Склад єго ще не звістний.
Петербург 29 падолиста. Після наспівших вістей задумує перскій шах вибрати ся в червни 1894 р. в подорож по Европі. Шах поїде найперше до Петербурга, потім до Берліна, Лондону і поверне на Відень.

»Дѣло« 28.11.1893 ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦

Відень 28 падолиста. В комісії податковій заявив міністер Плєнер, що правительство узнає потребу реформи податкової, але що в проєктї Штайнбаха можуть зайти зміни, проєктовані правительством і сторонництвами. Правительство предложить в лютім свої зміни.
Берлин 28 падолиста. В недїлю надійшла до канцлєра Капрівіого посилка почтова з Орлєану, в котрій мало містити ся насїнє редьковки. Посилку отворено осторожно і показало ся, що в нїй був динаміт і прилад до експльозії. Таку саму посилку дістав Капріві також з Бордо.
Париж 28 падолиста. Доси нїхто ще не підняв ся місії зложити новий кабінет.
Рим 28 падолиста. Король поручив Цанарделіому, презідентови палати послів, зложити новий кабінет.
Букарешт 28 падолиста. Король отворив засїданя парляменту, а в своїй промові зазначив хосен для Румунії з договорів торговельних, заключених з сусїдними державами.

»Дѣло« 27.11.1893 ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦

Відень 27 падолиста. Бувшій міністер скарбу, д-р Штайнбах, именований презідентом сенату при найвисшім трибуналї судовім.
Будапешт 27 падолиста. Оголошено розпорядженє цїсарске що-до установленя окремого двору королївского для Угорщини. — Сими днями має відбутись конференція епископів під проводом примаса Васаріого і буде радити над предложенями церковно-політичними.
Париж 27 падолиста. Кабінет Діпі подав ся до дімісії і Карно приняв єї. Казимир Періє і Мелін відкинули предложенє зложити новий кабінет.
Рим 27 падолиста. Доси нїхто не приняв ся місії зложити новий кабінет.
Софія 27 падолиста. На похорони кн. Батенберґа вислала Сербія депутацію.

»Дѣло« 25.11.1893 ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦

Відень 25 падолиста. Рада державна має радити до 15 грудня, бо 19 грудня зберуть ся сойми і будуть радити що-найменше до половини сїчня, евентуально до половини лютого. Контркоаліція поставила кандидатуру пос. Кляїча на віцепрезідента палати послів против Давида Абрагамовича, котрого форитує коло польске.
Берлин 25 падолиста. Підчас розправ над торговельними договорами виголосив Капріві дуже остру бесїду против аґраристів.
Рим 25 падолиста. Перше засїданє парляменту було дуже бурливе. Радикал Имбріяні виступив против кабінету і заявив, що кожде внесенє на обжалованє кабінету буде підпирати. Міністерство Джіоліттого подало ся вчера до дімісії.
Петербург 25 падолиста. Сенат засудив кн. Мещерского редактора "Гражданина" на десять днїв арешту за обиду одного ґубернатора.
Царгород 25 падолиста. Середземна ескадра россійска відвідає слїдуючого місяця Стамбул. В тій цїли ведуть ся переговори над Босфором.

»Дѣло« 24.11.1893 ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦

Відень 24 падолиста. Міністер ґр. Кальнокій пoїдe з Фльоренції до Венеції і з відтам верне до Відня.
Будапешт 24 падолиста. Вчера експльодувала бомба, підкинена якимсь злочинником, але не зробила нїякої шкоди.
Монахіюм 24 падолиста. Сойм баварскій більшостію 76 против 67 голосів відкинув внесенє лібералів що до знесеня привилеїв податкових шляхти.
Рим 24 падолиста. Посол Имбріяні поставив внесенє, щоби поставити під обжалованє цїлий кабінет за скандали банкови.
Софія 24 падолиста. В нeдїлю, яко в роковини пoбіди під Піротом, буде перевезене тїло ґр. Гартенав-кн. Батенберґа до Болгарії. Окрема депутація виїде по тїло до Цариброду.

»Дѣло« 23.11.1893 ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦

Відень 23 падолиста. Доносять з Єрусалиму, що Юрич, урядник россійского консуляту, а австрійскій підданий, котрий в церкві Рождества в Вефлеємі убив священика, утїк в дорозї до Австрії.
Білград 23 падолиста. Більше як 60 послів не явило ся в скупштинї. Презідент візвав их телєґрафічно.
Париж 23 падолиста. Найскрайнїйша лївиця і републиканцї відтїни проґресистів ухвалили разом поступати в часї розправ над проґрамою правительства.
Рим 23 падолиста. Стрейк телєґрафічних урядників ще не покінчений.
Ріо Жанейро 23 падолиста. Вість про заснованє бразилійского цїсарства показує ся поки-що неоправдана.

»Дѣло« 22.11.1893 ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦ ◦

Відень 22 падолиста. Полуднево-словіньскі посли Кляїч, Булат, Короніні і Клюн постановили поки-що не виступати ще з клюбу Гогенварта. Збори робітників радили над квестією загального стрейку, щоби вибороти загальне право голосованя. Рішенє ухвал відрочено.
Берно Мор. 22 падолиста. Пос. Межник зложив всї реферати, які мав в комісії буджетовій палати послів за-для зміни політичної ситуації.
Білград 22 падолиста. Надїють ся в тих днях дімісії кабінету.
Берлин 22 падолиста. Прийшла сюди вість з Варшави, що там увязнено майже 80 осіб, підозріних о нігілістичний заговір. Се в більшій мірі студенти.
Рим 22 падолиста. Osserv. Romano приписує заслугу папі, що союз француско-россійскій дійшов до цїли.
Париж 22 падолиста. Палату отворив Перір згадавши про візиту россійскої ескадри. Відтак Діпі відчитав деклярацію, в котрій правительство обіцює вести практичну політику.